Als we denken aan mestkevers, denken we vaak dat er maar één soort mestkever is; het kleine kereltje op missie, die een bal mest groter dan hijzelf voortrolt. Maar er zijn eigenlijk ongeveer 8000 soorten van wat we mestkevers noemen.
De mestkevers die in de Kruger National Park in de familie die bekend staat als “Scarabaeidae”en vervolgens in een subfamilie genaamd “Coprinae”.
Meestal worden mestkevers gezien wanneer ze mest rollen, maar eigenlijk vliegen deze kevers naar de mest toe. Mestkevers hebben een scherp reukvermogen en kunnen de geur van mest van grote afstand opvangen. Ze vliegen dan op en neer, de geur in de wind volgend, en landen meestal zeer nauwkeurig, precies op de mest of heel dichtbij. Mestkevers zijn als de vuilnismannen die eens per week komen om ons afval op te halen. Deze kevers spelen een enorme rol in het ‘recyclen’ en het teruggeven van voedingsstoffen aan de aarde die de bodem nodig heeft.
Mestkevers kunnen een mestbal rollen die tot vijftig keer hun eigen lichaamsgewicht weegt. Ze hebben verschillende redenen om mest te rollen. Dit zijn de drie verschillende soorten mestkevers.
- De Rollers – De mannelijke mestkevers zullen de mest wegrollen van de concurrentie en aanbieden aan een vrouwtje. Als het vrouwtje de mestbal accepteert, zullen ze de mestbal begraven en paren, waarna de eieren in de mestbal worden gelegd.
- De Bewoners – Deze mestkevers zullen bovenop de mestvaalt leven en hun eieren er direct leggen.
- De Tunnelgravers – Mestkevers begraven de mest zoals die is, door tunnels onder de mest te graven. Het begraven van de mest dient om deze “kiemvrij” te houden, aangezien veel vliegen verse mest aantasten. Het begraven van de mest helpt ook om het veld te voeden en de aarde gezond te houden.
Mestkevers kunnen een dierlijke mestklomp in zeer korte tijd opruimen, maar tijdens het droge seizoen, wanneer insecten inactief zijn, blijft mest onaangeroerd. Bij slechte veldomstandigheden blijven mestklompen vaak jarenlang liggen en dit is een indicator van ernstige bodemproblemen. De aanwezigheid van mestkevers in een gebied is een teken dat het veld in een zeer goede conditie verkeert.
Een studie naar de mestkever toonde aan dat ze in de hitte van de dag op hun mestbal klimmen om hun poten af te koelen. Andere studies hebben aangetoond dat mestkevers in rechte lijnen van hun meststapels weg bewegen. In tegenstelling tot mensen kunnen ze een symmetrisch patroon van gepolariseerd licht rond de zon zien omdat ze speciale fotoreceptoren in hun ogen hebben.
Mestkevers komen op elk continent voor, behalve op Antarctica. Deze taaie kevers zijn te vinden in zowel woestijnen als bosrijke gebieden. Hoewel de meeste mestkevers de voorkeur geven aan mest van plantenetende dieren, zijn er ook die de mest eten van dieren die zowel planten als vlees eten.
Voor de oude Egyptenaren was de mestkeversoort “Scarabaeus Sacer” heilig. De oude Egyptenaren geloofden dat alle mestkevers mannelijk waren en dat ze zich voortplantten door hun sperma op een mestbal te deponeren. Dit geloof ontstond omdat de mestkever werd geassocieerd met “Khepri”, de god van de schepping, waarvan gezegd werd dat hij zichzelf uit het niets had gecreëerd. Bij opgravingen werden afbeeldingen van de mestkever gevonden, gemaakt van edelmetalen, bot, ivoor en zelfs steen. Velen hiervan hadden kleine gaatjes om ze als juwelen te kunnen dragen.
De gemiddelde levensduur van de mestkever ligt tussen de 3-5 jaar. De levenscyclus van de Kruger mestkever is behoorlijk complex in vergelijking met andere kevers.
- Een paar mestkevers maken mestballen, waarna het vrouwtje een tunnel graaft met het mannetje dat helpt om zand uit de tunnel te verwijderen. De mestballen worden vervolgens in de tunnel geplaatst.
- Na het paren legt het mestkeverwijfje één ei in elke mestbal en sluit vervolgens de tunnel af.
- Na ongeveer een week komt het ei uit in de mestbal en voedt de larve zich met de inhoud, waardoor er geen concurrentie is om voedsel en ook geen dreiging van roofdieren.
- Binnen drie weken zal de larve veranderen van larve naar pop.
- De jonge mestkevers komen dan tevoorschijn en eten zich een weg naar buiten uit de mestbal en maken een nieuwe tunnel om eruit te kruipen. Eenmaal buiten gaat hij op zoek naar verse mest. Mestkevers zijn dan klaar om zich in ongeveer twee weken voort te planten.
