Uilen gevonden in Kruger National Park.
Bijgeloof en volksverhalen linken uilen vaak aan slechte voortekens. In sommige delen van de wereld worden zelfs pinnen op de daken van landelijke huizen geplaatst om te voorkomen dat uilen er landen. De ijzingwekkende roep van een uil in de nacht vervult sommigen nog steeds met het voorgevoel dat de dood nabij is of dat er iets kwaadaardigs op handen is. In de vroege Romeinse tijd weerde een dode uil, aan je deur genageld, al het kwaad af. Vroege Engelse folklore geloofde dat uileieren, tot as verbrand, het gezichtsvermogen konden verbeteren en dat een bouillon gemaakt van een uil kinkhoest kon genezen. Zelfs vandaag de dag worden uilen nog steeds gebruikt in de traditionele geneeskunde vanwege de vermeende wijsheid, het opmerkelijke gezichtsvermogen en de jachtvaardigheden van de uil.
Maar we kunnen met zekerheid zeggen dat al deze bijgeloven nonsens zijn, en dat degenen die erin geloven, de ongelooflijke aard van de natuur missen. Uil. Deze majestueuze vogels zijn zo'n bijzondere verschijning in de Kruger en ze verdienen de behandeling niet die ze krijgen van bakerpraatjes!
Over uilen
Hoewel de uil enorme ogen heeft die 's nachts opmerkelijk goed zien, vertrouwt hij vooral op zijn uitzonderlijke gehoor om prooien te vangen. Als nachtelijke jagers kunnen uilen overdag hoog in een boom zitten, zonlicht vermijden en rusten voor de nachtelijke jacht. Uilen jagen in rotsachtige heuvels, bossen en rivierbossen, waar ze gemakkelijk prooien vinden.
Over uilen
Hoewel de uil enorme ogen heeft die 's nachts opmerkelijk goed kunnen zien, vertrouwt hij voornamelijk op zijn uitzonderlijke gehoor om prooien te vangen. Omdat uilen nachtelijke jagers zijn, zijn ze overdag hoog in een boom te zien, waar ze het zonlicht vermijden en uitrusten voor de jacht van de komende nacht. Uilen jagen in rotsachtige heuvels, bossen en ooibossen, waar ze gemakkelijk prooien kunnen vinden.
De twee meest voorkomende uilen in het Kruger Nationaal Park zijn de kerkuil en de reuzenoehoe.
De Kerkuil
De Kerkuil heeft de bijnaam “Spookuil” verdiend, vanwege zijn griezelige “Griezelkrijs” tijdens het vliegen 's nachts, zijn spookachtige uiterlijk en het feit dat hij graag in verlaten gebouwen huist.
De volwassen kerkuil is ongeveer 30-36 cm hoog en weegt ongeveer 410 gram. Met een spanwijdte van 90 cm heeft deze middelgrote uil een goudbruine, lichtgekleurde verenkleed. Zwarte ogen zijn te zien in een zeer kenmerkend hartvormig gezicht.
Kerkuilen jagen op hagedissen, vogels en kikkers, maar hun belangrijkste voedselbron zijn knaagdieren. Deze uilen leven gemakkelijk in de buurt van mensen en nestelen vaak in schuren of in de nabijheid van menselijke nederzettingen. In de Kruger National Park, ze nestelen vaak dicht bij rustkampen. Uilen jagen vanaf de schemering, omdat roofvogels overdag op uilen jagen als ze ze kunnen vinden.
Kerkuilen broeden van maart tot mei en leggen 5 of 6 eieren in een simpele kuil. Na ongeveer 33 dagen komen de eieren uit en zijn de jonge uilen na ongeveer 70 dagen klaar om het nest te verlaten. Kerkuilen blijven meestal hun leven lang bij elkaar.
Melkkapje-oehoe
Een volwassene Melkkapje-oehoe is groter dan een kerkuil. Hij wordt ongeveer 58 tot 66 cm groot en kan 1,5 tot 2,4 kg zegen. Met een spanwijdte van 1,50 m is dit een grote uil, met zeer opvallende oorpluimen. De Verreaux-oehoe heeft donkere ogen en roze oogleden met een grijze snavel en een zwart omrand bleek gezicht.
De voorkeurshabitat van de Verreaux’s oehoe bevindt zich in bossen en savannegebieden, vaak in grote bomen. Deze uilen jagen in dezelfde gebieden als adelaars en valken, maar kunnen vreedzaam naast deze roofvogels bestaan omdat ze 's nachts actief zijn. Deze uil heeft een gevarieerd dieet en jaagt op knaagdieren, vogels op hun slaapplaatsen en zelfs op prooien zo groot als een vervetmeerkat of een mangoest. De Verreaux’s oehoe eet ook insecten en vleermuizen. Terwijl hij hoog in een boom zit, ontdekt de uil zijn prooi en duikt hij omlaag op nagenoeg geruisloze vleugels, waarbij hij zijn enorme, scherpe klauwen in de prooi slaat, wat resulteert in een onmiddellijke dood.
De Verreaux' oehoes gebruiken meestal jaar na jaar dezelfde nesten. Ze broeden van maart tot september en leggen normaal gesproken twee eieren. Na ongeveer 39 dagen komen de eieren uit en na drie maanden zijn de kuikens klaar om te vliegen. Het is zeldzaam dat beide kuikens overleven. Er wordt gedacht dat de sterkere zal domineren en dat de zwakkere uil uiteindelijk zal sterven. Hoewel het overlevende kuiken na drie maanden kan vliegen, blijft het over het algemeen bij de ouders tot het volgende broedseizoen. Het is niet bekend dat Verreaux' oehoes elk jaar broeden.
