Het Kruger National Park zit vol verhalen. Verhalen over moed, verhalen over domheid en verhalen over pure terreur. Sommige van deze verhalen eindigen met het verlies van leven, andere worden legendarisch en worden tot op de dag van vandaag verteld tijdens Kruger Park safar's. We staan op het punt om een van de meest tijdloze verhalen uit de geschiedenis van de Kruger te hervertellen.
Als je bent Zuid-Afrika bezoeken en als je op een echte safari in Kruger Park gaat, kun je net ten oosten van de Tshokwane-picknickplaats een plaquette zien ter herdenking van het verhaal van Harry Wolhuter en zijn strijd om te overleven. En als je je gidsen vraagt wat er op die noodlottige dag in 1904 met Harry Wolhuter gebeurde, kunnen ze het je zeker vertellen, want dit verhaal is zo bekend.
Harry Wolhuter en de Leeuwen
In 1904 stond het Kruger Park bekend als het Sabi Game Reserve. Een jonge man, Harry Wolhuter, had net in de Anglo-Boer Oorlog, tegenwoordig de Zuid-Afrikaanse Oorlog genoemd, aan de zijde van Groot-Brittannië gevochten. Toen de oorlog eindigde, kreeg hij van majoor James Stevenson-Hamilton een functie aangeboden in het park als opzichter.
Op de 26eth in augustus van datzelfde jaar reisde Wolhuter naar het zuiden, nabij de Olifantsrivier, tijdens een routinepatrouille. Terwijl hij te paard reed, werd hij vergezeld door 4 politieagenten, een paar ezels en zijn trouwe honden. Zijn plan was om naar een nabijgelegen waterhole te rijden en met zijn metgezellen te overnachten, maar bij aankomst ontdekte hij dat de waterhole droog was. Ze hadden water nodig. De volgende bekende waterhole was 19 km verderop, en de schemering zette zich al in. In plaats van de nacht af te wachten, zei Wolhuter zijn metgezellen dat ze achter hem moesten blijven terwijl hij vooruit reed naar de volgende waterhole. Zijn grote hond Bull rende naast hem toen hij vertrok.
Leone. Hij was ze nog nooit in dit gebied tegengekomen. Dus stond hij niet lang stil bij het mogelijke gevaar dat deze woeste roofdieren konden opleveren. Hij realiseerde zich nauwelijks dat leeuwen zijn plannen zouden veranderen.
Hij volgde de oevers van een droge rivier. De schemering vervaagde snel, iets dat gebruikelijk was in dit deel van de wereld, maar hij voelde geen enkele behoefte om bang te zijn. Toen hij langs zijn pad een stuk lang gras tegenkwam, begon Bull te blaffen. Wolhuter zag vormen in de groeiende schaduwen, maar wuifde ze weg als rietbokken. Hij realiseerde zich niet dat het in feite leeuwen waren.
Hij had geen tijd om zijn geweer op te heffen. Hij floot naar Bull, en tegen de tijd dat hij besefte dat er een leeuw dichtbij genoeg was om aan te vallen, was het te laat. Hij boorde zijn sporen diep in zijn paard en miste de sprong van de leeuw op een paar centimeter na, maar zijn poging om te ontsnappen was niet genoeg. De leeuw boorde zijn klauwen in de achterhand van het paard. Het paniekerige paard deed Wolhuter zijn greep verliezen en op de grond vallen op het moment dat de tweede leeuw aanviel.
De leeuw greep hem. Dit waren geen menseneters, ze zagen gewoon gemakkelijk prooi. De leeuw sleepte hem aan zijn rechterarm en schouder, en bij elke stap sneden de klauwen van de leeuw van zijn voorpoten in zijn dijen. Hij had zijn geweer verloren, en het geluid van een tevreden, spinnende grote kat die klaar was voor een maaltijd vulde zijn oren.
In zijn doodsangst herinnerde hij zich dat hij een klein mes had. Hij droeg het altijd bij zich aan zijn riem, maar maakte zich zorgen dat hij het tijdens de aanval verloren had. Het lemmet was slechts 7,6 centimeter lang, maar hij was opgelucht toen hij voelde dat hij het nog steeds had, en zodra hij het kon pakken, greep hij het stevig vast. Zijn leven hing ervan af. De leeuw had hem gesleept voor wat kilometers leek voordat hij hem onder een boom liet vallen.
Wolhuter stak de leeuw. Hij bleef steken tot de leeuw hem liet vallen. Hij stond op en keek de leeuw aan, zich herinnerend dat schreeuwen het dier kon wegjagen, hij schreeuwde en schreeuwde tot de leeuw zich omdraaide en wegging.
Maar hij vergat de andere leeuw. De tweede leeuw, die achter het paard aan had gezeten en zijn prooi was kwijtgeraakt, volgde het bloedgeurende spoor van Wolhuter en kwam al snel uit het struikgewas stormen, met de hond Bull vlak achter hem. Wolhuter klom zo goed en kwaad als het ging in de boom. Bull plaagde de leeuw, bleef buiten bereik van een aanval, maar gaf geen moment op. Omdat de leeuw Wolhuter niet te pakken kreeg, trok hij humeurig weg in de richting van zijn metgezel, die Wolhuter dodelijk had weten te verwonden.
Na wat een eeuwigheid leek, haalden Wolhuters metgezellen hem in en hielpen hem uit de boom. Samen slaagde de groep er uiteindelijk in om naar hutten te lopen, terwijl zijn metgezellen water voor hem gingen halen.
Toen de zon was opgekomen, kwamen ze de leeuw tegen. Hij was oud, met grijs in zijn manen, en het leek alsof hij dagen niet gegeten had. Wolhuter en zijn paard waren inderdaad het makkelijkste prooi dat hij kon vinden.
Het duurde 6 dagen om Wolhuter naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis te brengen, dat destijds in Barberton, Mpumalanga was. Zijn arm en schouder waren geïnfecteerd, maar hij herstelde volledig. Het mes en de huid van de leeuw worden bewaard in Skukuza in de Stevenson-Hamilton Memorial Library.
Wanneer u aan een safari in Kruger Park begint, betreedt u het territorium van wilde dieren; respect en voorzichtigheid zijn een absolute must.
Dit verhaal blijft een van de beroemdste uit het park, en een herinnering voor de bezoekers dat het park geen plek is met getemde dieren.
