Het verhaal van Wolhuter en de leeuwen

Harry Wolhuter was ranger in het Sabi Game Reserve, nu het Kruger National Park, die overleefde een van de beroemdste aanval van de leeuwen in het park. Gekasteld van zijn paard bij zonsondergang en meegesleurd door een leeuw, stak hij het dier met een klein mes totdat het hem liet vallen. Daarna ontsnapte hij aan een tweede leeuw door een boom te beklimmen terwijl zijn hond Bull het in de gaten hield.

Het Kruger National Park zit vol met verhalen. Verhalen over moed, verhalen over domheid en verhalen over pure angst. Sommige van deze verhalen eindigen met het verlies van levens, andere worden legendarisch en worden nog steeds verteld tot op de dag van vandaag. Kruger Park safar's. We staan op het punt om een van de meest tijdloze verhalen uit de geschiedenis van de Kruger te hervertellen.

Als je bent Zuid-Afrika bezoeken en het beginnen aan een echte Kruger In het parksafari kunt u een plaquette bekijken ter herdenking aan de geschiedenis van Harry Wolhuter en zijn strijd voor overleven, net ten oosten van het picknickterrein van Tshokwane. Als u uw gidsen vraagt wat er met Harry Wolhuter gebeurd is op die noodlottige dag in 1903, zullen zij u dit zeker kunnen vertellen, aangezien dit verhaal zo bekend is.

Harry Wolhuter en de Leeuwen

In de vroege jaren 1900 stond het Krugerpark bekend als het Sabi Game Reserve. Een jonge man die Harry Wolhuter heette, had zojuist dienst gedaan in de Anglo-Boerenoorlog, vandaag de dag bekend als de Zuid-Afrikaanse Oorlog. Toen de oorlog eindigde kreeg hij een functie aangeboden in het park als ranger door majoor James Stevenson-Hamilton.

In augustus 1903 reisde Wolhuter naar het zuiden nabij de rivier de Olifants, tijdens een routinepatrouille. Hij reed met zijn paard, vergezeld door 4 politieagenten, een paar ezels en zijn trouwe honden. Zijn plan was om naar een nabijgelegen drinkput te rijden en de nacht daar te kamperen met zijn metgezellen. Bij aankomst bleek de drinkput echter droog. Ze hadden water nodig. De volgende bekende drinkput was 19 km verderop en het werd al donker. In plaats van de nacht te wachten, zei Wolhuter tegen zijn metgezellen dat ze achter hem moesten rijden, terwijl hij zelf naar de volgende drinkput reed. Zijn grote hond Bull liep naast hem mee toen hij vertrok.

Leeuwen. Hij had ze nog nooit in dit gebied gezien. Dus dacht hij niet twee keer na over de mogelijke gevaren die deze felle roofdieren zouden kunnen inhouden. Hij had echter geen idee dat de leeuwen zijn plannen zouden veranderen.

Hij volgde de oevers van een droge rivier. De schemering vervaagde snel, iets dat gebruikelijk was in dit deel van de wereld, maar hij voelde geen enkele behoefte om bang te zijn. Toen hij langs zijn pad een stuk lang gras tegenkwam, begon Bull te blaffen. Wolhuter zag vormen in de groeiende schaduwen, maar wuifde ze weg als rietbokken. Hij realiseerde zich niet dat het in feite leeuwen waren.

Hij had geen tijd om zijn geweer op te tillen. Hij fluitte naar Bull en tegen de tijd dat hij zich realiseerde dat een leeuw dicht genoeg bij was om een aanval te plegen, was het te laat. Hij begroef zijn sporen diep in zijn paard, mistend de aanval van de leeuw met slechts enkele centimeter. Zijn poging om weg te komen was echter niet voldoende. De leeuw greep zijn hoeven in de paardenrug. Het paniekerende paard zorgde ervoor dat Wolhuter zijn greep verloor en op de grond viel op het moment dat de tweede leeuw aanviel.

De leeuw greep hem. Dit waren geen menseters; ze zagen eenvoudigweg een makkelijke prooi. De leeuw trok hem door de rechterarm en schouder, en met elke stap sneed de klauwen van de leeuw uit zijn voorpoten in zijn dijbenen. Hij had zijn geweer verloren, en het geluid van een tevreden, knuffelend groot dier dat klaar was voor een maaltijd vult zijn oren.

In zijn verschrikking herinnerde hij zich dat hij een klein mes had. Hij droeg het altijd in zijn riem, maar hij was bang dat het was verloren gegaan tijdens de aanval. Het mes was slechts 3 inch lang, maar hij was opgelucht dat het nog steeds bij hem was. Zodra hij het in zijn hand had, greep hij het stevig vast. Zijn leven hing ervan af. De leeuw had hem voor wat het leek kilometers lang getrokken voordat hij hem onder een boom liet vallen.

Wolhuter stak de leeuw. Hij bleef steken tot de leeuw hem liet vallen. Hij stond op en keek de leeuw aan, zich herinnerend dat schreeuwen het dier kon wegjagen, hij schreeuwde en schreeuwde tot de leeuw zich omdraaide en wegging.

Maar hij vergat de andere leeuw. De tweede leeuw, die achter het paard aan had gezeten en zijn prooi was kwijtgeraakt, volgde het bloedgeurende spoor van Wolhuter en kwam al snel uit het struikgewas stormen, met de hond Bull vlak achter hem. Wolhuter klom zo goed en kwaad als het ging in de boom. Bull plaagde de leeuw, bleef buiten bereik van een aanval, maar gaf geen moment op. Omdat de leeuw Wolhuter niet te pakken kreeg, trok hij humeurig weg in de richting van zijn metgezel, die Wolhuter dodelijk had weten te verwonden.

Na wat een tijdspanne leek, vingen Wolhuter’s metgezellen hem in de gaten en hielpen hem uit de boom te halen. Samen slaagde de groep er uiteindelijk in om naar de hutten te lopen, terwijl zijn metgezellen naar water gingen om voor hem te zorgen.

Toen de zon was opgekomen, kwamen ze de leeuw tegen. Hij was oud, met grijs in zijn manen, en het leek alsof hij dagen niet gegeten had. Wolhuter en zijn paard waren inderdaad het makkelijkste prooi dat hij kon vinden.

Het duurde 6 dagen om Wolhuter naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis te brengen, dat destijds in Barberton, Mpumalanga was. Zijn arm en schouder waren geïnfecteerd, maar hij herstelde volledig. Het mes en de huid van de leeuw worden bewaard in Skukuza in de Stevenson-Hamilton Memorial Library.

★Voeg Kurt Safari toe als favoriete bron op Google (opent in een nieuw tabblad)