Deze prachtige bokken zijn te zien tijdens je safari's in Kruger Park.
Impala
De impala is een snelle antilope en het meest voorkomende herkauwer in de savannes van Zuid- en Oost-Afrika. Grote voortplantingskuddes, die nauwlettend worden geleid door een territoriaal mannetje, zijn een veelvoorkomend verschijnsel. De impala is het toonbeeld van antilopenperfectie: hij is zowel prachtig als behendig, en een hoogspringer van wereldklasse. Hij is in een eigen subtribus, de Aepycerotini, ondergebracht omdat hij geen naaste verwanten heeft. De impala is een middelgroot dier met een schofthoogte van 70–92 cm en een gewicht van 40–76 kg. Hij is slank, heeft gelijkmatig gebouwde poten en een lange nek. Mannetjes zijn ongeveer 20% groter dan vrouwtjes en hebben ook de grootste hoorns in Oost-Afrika, met een lengte van 45–91 cm of meer.
Kudu
De kudu is onderdeel van twee soorten antilopen met spiraalvormige hoorns die bekend staan als de stam Tragelaphini. In zuid-Afrikaanse natuurreservaten is de enorme grote kudu populair. Het is een mysterieuze bewoner van de droge moerasachtige struiken van noordoost- en Oost-Afrika. De kleur varieert van roodbruin tot blauwgrijs met witte vlekken, waaronder 6-10 lineaire lichaamsstrepen, een kleine rugkam, een neus en kleine wangmarkeringen als camouflageaanpassing. Witte voorpoten met donkere kousenbanden en een zwart getipte staart onderscheiden de grote kudu.
Waterbok
De waterbok is een van de vele antilopesoorten, en een soort waarover rangers uren kunnen praten. Deze fotogenieke antilope heeft een reeks kenmerken ontwikkeld die hem hebben geholpen te overleven in het bushveld klimaat. Deze soorten zijn, zoals hun naam al aangeeft, afhankelijk van water en zullen nooit ver van een stabiele waterbron worden aangetroffen. Ze ontsnappen soms aan roofdieren door het water in te rennen, aangezien gevaarlijke katachtigen zoals leeuwen en luipaarden doodsbang zijn om nat te worden – zelfs als dit betekent dat ze een maaltijd mislopen.
De kenmerkende witte cirkel rond de billen van de waterbokken zal worden gebruikt als ’volg mij“-symbool. Wanneer een van de groepsleden een gevaar opmerkt en vlucht, weten de anderen waar ze naartoe moeten om te voorkomen dat ze het avondeten worden voor een van de roofdieren. Deze witte cirkel heeft ook aanleiding gegeven tot een reeks waterboklegenden.
Blesbok
Wanneer de Bosbok gewond is, zijn de vlijmscherpe hoorns extra gevaarlijk. De Bosbok is verwant aan zowel de Koedoe als de Nyala. De rammen hebben donkergrijsbruin haar met witte vlekken op de flanken en opvallende witte sokken, wat ze een stijlvolle uitstraling geeft. Ze zijn 700 mm hoog bij de schouders en wegen maximaal 54 kg.
Steenbok
Onze gasten kijken altijd lang na als ze zien dat deze steenbok (ook bekend als “steenbok”) bij volledige volwassenheid slechts ongeveer 60 cm hoog wordt bij de schouders. Ze zijn erg territoriaal, met territoria zo klein als 900 vierkante meter. In zo'n klein gebied is voedsel van hoge kwaliteit nodig. Steenbokken eten een breed scala aan planten, waaronder bladeren, grassen, bessen en zaden. Steenbokken kunnen levenslange paren vormen als hun voedselbronnen overvloedig zijn, maar in de meeste gevallen zijn deze antilopen solitaire dieren die alleen samenkomen om te paren.
Het kleine reekalfje blijft ongeveer 3 maanden in het hoge gras nadat er gepaard is en de moeder is bevallen, waarbij de moeder het alleen verplaatst om geursporen te verwijderen zodat roofdieren ze moeilijker kunnen lokaliseren. Zelfs volwassenen kunnen zich verstoppen ter bescherming, en komen pas op het allerlaatste moment uit de struiken om te rennen.
