Op zaterdagochtend was ik vrij vroeg in het Krugerpark en was ik op weg naar Skukuza omdat ik een ontbijtafspraak had. Ik heb in het Kruger gewerkt, Kruger Park safari's begeleid en www.kurtsafari.com, voor de afgelopen 10 jaar en ik breng het grootste deel van de week op kantoor door.
De weekenden zijn voor mij het moment om mijn camera tevoorschijn te halen en de Bush in te duiken, en de week ervoor sprak ik met mijn manager en vertelde ik dat ik de laatste tijd niet veel geluk had. Maar daar zou verandering in komen.
Ik ging naar een gebied waarvan ik wist dat het erg actief was en waar de laatste tijd veel leeuwen waren gezien, en ik kwam een troep bavianen tegen die erg opgewonden en speels waren, wat niet ongewoon was zo vroeg in de ochtend.
Er was een ander voertuig bij de baviaanwaarneming en er was sprake van dat er een leeuwenwelp tussen de troep was gezien.
Na een tijdje wachten zagen we dat een baviaan, waarvan we dachten dat het een vrouwtje was, een leeuwenwelpje droeg waarvan ik dacht dat het dood was. Dit gebied heeft grote granieten rotsblokken en heuvels en staat erom bekend dat luipaarden en leeuwen hun pasgeboren welpen verbergen tussen de koppies (kleine heuvels). De baviaan was de weg overgestoken en in een nabijgelegen Marula boom geklommen toen we merkten dat het welpje nog leefde.
De baviaan verzorgde het leeuwenwelpje alsof het een lid van de troep was. Mannelijke bavianen verzorgen veel, maar de verzorging van het jong door deze mannetjesbaviaan was hetzelfde als de verzorging van een babybaviaan door een vrouwtje.
De rest van de troep raakte gewend aan de aanwezigheid van het leeuwenwelpje. De mannetjesbaviaan bewoog zich tussen de takken van de Marula en verzorgde en droeg het jong gedurende een lange periode.
Het welpje leek erg moe en hoewel er niet direct verwondingen zichtbaar waren, kan het wel wat inwendige verwondingen hebben opgelopen, omdat leeuwenwelpjes niet gewend zijn om op deze manier gedragen te worden. Bavianen zijn erg sterke dieren en omdat ze allemaal opgewonden waren over het leeuwenwelpje en er in het begin om vochten, kan het in de opwinding gewond zijn geraakt.
Het was al ongeveer 8 uur 's ochtends en de temperatuur liep al op tot 30 graden. Het leek erop dat de welp begon uit te drogen. De bavianen begonnen verder de bush in te trekken en ik verliet de waarneming toen er meer voertuigen aankwamen, om ruimte te geven aan degenen die wilden zien wat er gebeurde.
Kurt Schultz op Ontbijt met Martin Bester
Luister naar meer over het Verhaal:
In de 20 jaar dat ik gids ben in Zuidelijk en Oostelijk Afrika, en bijna 20 jaar in het Krugerpark, heb ik gezien hoe luipaardwelpjes wreed werden gedood door bavianen en ik heb gezien hoe bavianen leeuwenwelpjes doodden, maar ik heb nog nooit gezien hoe een baviaan zoveel zorg en aandacht aan een leeuwenwelpje besteedde.
Helaas zie ik geen kans dat dit arme welpje het zou overleven; de troep bavianen was groot en een leeuw zou het welpje niet terug kunnen krijgen. De natuur is in het beste geval wreed en het overleven van een jong roofdier is niet altijd een garantie. Het leeuwenwelpje zal een bedreiging vormen voor de bavianen als het ouder wordt, dus de kans op overleven op deze jonge leeftijd is natuurlijk minimaal.
Als je zoiets ziet, geef je om de leeuw en hoop je dat hij zal opgroeien en een wild en vrij leven zal leiden, maar helaas heeft de natuur haar eigen wegen en kunnen we ons er niet mee bemoeien.
We moeten het Krugerpark wild en eenvoudig houden. Dat was de wens van de eerste directeur en beschermer van het park, James Stevenson-Hamilton. En in het Kruger, waar wilde dieren vrij rondlopen tussen de voertuigen, kun je begrijpen waarom dit zo moet blijven.
