Op zaterdagochtend ging ik redelijk vroeg het Kruger Park binnen en was onderweg naar Skukuza omdat ik een ontbijtafspraak had gepland. Ik heb in het Kruger gewerkt, safari's in het Kruger Park geleid en www.kurtsafari.com, al 10 jaar en ik breng het grootste deel van de week door op kantoor.
Weekends zijn mijn tijd om mijn camera te pakken en de wildernis in te trekken, en de week ervoor sprak ik nog met mijn manager en vertelde ik dat ik de laatste tijd niet veel geluk had. Maar daar zou nu verandering in komen.
Ik ging naar een gebied waarvan ik wist dat het erg actief was en waar recentelijk veel leeuwenspottingen waren, en ik kwam een groep bavianen tegen die erg opgewonden en speels waren, wat niet ongebruikelijk was zo vroeg in de ochtend.
Er was nog een ander voertuig bij de bavianenobservatie en er werd gesproken over het zien van een leeuwenwelpje tussen de troep.
Na een tijd gewacht te hebben, merkten we dat een baviaan, waarvan we dachten dat het een vrouwtje was, een leeuwenwelp droeg die we aannamen dat dood was. Dit gebied heeft grote granieten rotsblokken en heuvels en staat bekend om luipaarden en leeuwen die hun pasgeboren welpen tussen de koppies (kleine heuvels) verstoppen. De baviaan stak de weg over en klom in een nabijgelegen marulaboom toen we vervolgens opmerkten dat de welp leefde.
De baviaan verzorgde de leeuwenwelp alsof het een lid van de groep was. Mannelijke bavianen verzorgen veel, maar de zorg en verzorging die deze mannelijke baviaan aan de welp gaf, was dezelfde als die welke een vrouwtje aan een babybaviaan gaf.
De rest van de troep raakte gewend aan de aanwezigheid van het leeuwenwelpje. De mannelijke baviaan bewoog zich tussen de takken van de marulaboom, verzorgde het welpje en droeg het lange tijd met zich mee.
Het welpje leek erg moe en hoewel er geen directe verwondingen zichtbaar waren, kan het wel wat inwendige verwondingen hebben opgelopen, aangezien leeuwenwelpen niet gewend zijn om zo gedragen te worden. Bavianen zijn erg sterke dieren en aangezien ze allemaal opgewonden waren over het leeuwenwelpje, en er in het begin om vochten, kan het gewond zijn geraakt door de opwinding.
Het was al tegen 8 uur en de temperaturen liepen al op tot 30 graden. Uitdroging leek al intrede te doen bij het welpje. De bavianen begonnen zich verder het struikgewas in te begeven en ik verliet de plek toen er meer voertuigen arriveerden, om ruimte te geven aan degenen die wilden zien wat er gebeurde.
Kurt Schultz op Ontbijt met Martin Bester
Luister meer over het Verhaal:
In de 20 jaar dat ik rondleidingen heb gegeven in Zuidelijk en Oostelijk Afrika, en bijna 20 jaar in het Krugerpark ben geweest, heb ik luipaardwelpen zien doden door bavianen en heb ik bavianen zien die leeuwenwelpen doodden, maar ik heb nog nooit een baviaan gezien die zoveel zorg en aandacht besteedde aan een welp.
Helaas zie ik geen kans op overleven voor dit arme welpje; de bavianenroedel was groot en een leeuw zou het welpje niet terug kunnen krijgen. De natuur is op zijn best wreed en het overleven van een jonge roofdier is geen garantie. Het leeuwenwelpje zal een bedreiging vormen voor bavianen naarmate het ouder wordt, dus de kans op overleven op deze jonge leeftijd is uiteraard minimaal.
Wanneer je zoiets ziet, geef je om de leeuw en hoop je dat hij zal opgroeien en een wild en vrij leven zal leiden, maar helaas heeft de natuur zo zijn eigen wegen en kunnen wij ons er niet mee bemoeien.
We moeten het Krugerpark wild en eenvoudig houden. Dit waren de wensen van de eerste beheerder en beschermer van het park, James Stevenson-Hamilton. En in het Krugerpark, waar wilde dieren vrij rondlopen tussen de voertuigen, begrijp je waarom het zo moet blijven.
